معلولیت محدودیت است
بازار مقاله: وقتی خیابان ها و دانشگاه ها برای همه طراحی نشده اند، معلولیت از یک تفاوت جسمی به یک محدودیت ساختاری تبدیل می شود.
بازار مقاله به نقل از خبرنگاران جوان: در صورتیکه خیلی از کلمات امیدبخش، معلولیت را تنها یک تفاوت جسمی می بینند، اما برای برخی، این واژه با چالش های دیواری از جنس نادیده گرفته شدن در خیابان ها و دانشگاه ها گره خورده است. روایت یکی از فارغ التحصیلان جوان رشته مهندسی نرم افزار که از کودکی با صندلی چرخ دار و مسیرهای ناهموار دست وپنجه نرم کرده، پرده از واقعیت های تلخی برمی دارد که نشان داده است چالش اصلی، ناتوانی جسم نیست، بلکه ناتوانیِ ساختارهای اجتماعی در پذیرش توانایی هاست.
برزنونی، دانشجوی استثنایی ترم چهار رشته مهندسی از شش ماهگی با چالش های جسمی و نیاز به فیزیوتراپی های طولانی مدت دست وپنجه نرم کرده، با وجود گذشت ۲۱ سال از زندگی خود، مسیر تحصیل در دانشگاه علمی کاربردی را با اراده ای پولادین طی کرده است.
وی اعتقاد دارد برعکس تصورات کلیشه ای، محدودیت اصلی نه در توانایی های جسمی، بلکه در «محدودیت های محیطی» نهفته است.
برزنونی، فارغ التحصیل مدرسه استثنایی در گفت و گو با گزارشگر باشگاه خبرنگاران جوان با نگاهی انتقادی به چالش های پیش رو می گوید: بسیاری می گویند معلولیت محدودیت نیست، اما من در عمل با محدودیت هایی مواجه هستم که از خیابان آغاز می شود تا دانشگاه و محیط کار. وقتی ساختمان ها و مسیرهای دسترسی برای ما طراحی نشده اند، در حقیقت جامعه است که ما را محدود کرده است.
وی با اشاره به تجربه زیسته خود در دوران کنکور و ورود به دانشگاه، به نبود «مناسب سازی» در مراکز آموزش عالی اشاره نمود و اضافه کرد: خیلی از هم سالان ما که دارای معلولیت هستند، در راه تحصیل یا ورود به بازار کار با بن بست روبرو می شوند. عدم مناسب سازی دانشگاه ها و نبود زیرساخت های موردنیاز برای عبور و فعالیت، یکی از بزرگترین موانعی است که پتانسیلهای علمی ما را در سایه قرار می دهد.
این دانشجوی جوان با اشاره به اینکه کوشیده با وجود جراحی ها و سال ها درمان های کاردرمانی، بر مسیر یادگیری و مهندسی تمرکز کند، خواهان توجه ویژه سیاست گذاران و مسئولان برای ایجاد موقعیت های شغلی عادلانه شد.
وی تاکید کرد که فارغ التحصیلان دارای معلولیت، به دنبال دلسوزی نیستند، بلکه خواهان ایجاد زیرساخت های ساختاری و محیط های کاری مجهز هستند تا بتوانند تخصص خودرا در خدمت توسعه جامعه قرار دهند.
او در آخر با اشاره به دشواری های یافتن شغل به علت عدم دسترسی فیزیکی در خیلی از شرکت ها، بر ضرورت بازبینی در قوانین حمایتی و ایجاد زمینه های مناسب برای اشتغال پذیری افراد دارای معلولیت تاکید کرد.
روایت این دانشجوی استثنایی، تنها شرحِ یک مسیرِ دشوارِ شخصی نیست، بلکه آیینه تمام نمایِ خلاءهای مدیریتی در سطوح کلان است.
این جوان مهندس که با وجود کسب دانش، بازهم در هزارتوی بی توجهی ها به دنبالِ مجالی برای اثباتِ توانایی هایش است، به درستی انگشتِ تاکید را به سوی ساختارهایی می گیرد که بجای هموار کردن مسیرِ مشارکتِ اجتماعی، با نادیده گرفتنِ معیارهای دسترسی، دیواری بلند مقابلِ این قشر کشیده اند. حال، این مطالبه که از دلِ تجربیاتِ سختِ این دانشجو برمی خیزد، زنگ هشداری جدی برای تصمیم گیرانِ شهری است که تا زمانِ اصلاحِ این ساختارها، خیلی از استعدادها پشتِ درهایِ بسته باقی خواهند ماند.
خلاصه اینکه
وی اعتقاد دارد برعکس تصورات کلیشه ای، محدودیت اصلی نه در توانایی های جسمی، بلکه در محدودیت های محیطی نهفته است.
برزنونی، دانش آموخته مدرسه استثنایی در گفت و گو با خبرنگار باشگاه خبرنگاران جوان با نگاهی انتقادی به چالش های پیش رو می گوید: بسیاری می گویند معلولیت محدودیت نیست، اما من در عمل با محدودیت هایی مواجه هستم که از خیابان شروع می شود تا دانشگاه و محیط کار. وقتی ساختمان ها و مسیرهای دسترسی برای ما طراحی نشده اند، در واقع جامعه است که ما را محدود کرده است.
وی ضمن اشاره به تجربه زیسته خود در دوران کنکور و ورود به دانشگاه، به نبود مناسب سازی در مراکز آموزش عالی اشاره نمود و افزود: بسیاری از هم سالان ما که دارای معلولیت هستند، در راه تحصیل یا ورود به بازار کار با بن بست روبرو می شوند.
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان بازارمقاله در مورد این مطلب