نگاهی به فیلم سینمایی لارو ؛

تصویر کلیشه ای پلیس خوب، لزوما جذاب نیست

تصویر کلیشه ای پلیس خوب، لزوما جذاب نیست بازار مقاله: تله فیلم «لارو» به خوبی نشان میدهد که امروز دیگر صرف ارائه تصویر پلیس بعنوان انسان خوب، باهوش و زرنگ و خلافکاران بعنوان انسان های بد، احمق و نادان جذابیتی ندارد.


به گزارش خبرنگار فرهنگی ایرنا، تله فیلم لارو که این روزها در پلت فرم های نمایش آنلاین به نمایش درآمده محصول سال ۱۳۹۹ و در ژانر اکشن و پلیسی معمایی است که به سفارش موسسه ناجی هنر، تولید شده و نخستین نمایش خودرا در تلویزیون همزمان با هفته نیروی انتظامی، داشته است.
این فیلم همانطور که در شروع عنوان می کند به یاد شهدای نیروهای انتظامی و از طرف این نهاد تولید شده است؛ چنانچه موسسه فرهنگی-هنری ناجی هنر در سال ۱۳۷۹ بمنظور کمک به انجام ماموریت های نیروی انتظامی در جهت آگاه سازی و پیشگیری اجتماعی با تولید محصولات فرهنگی و هنری و همین طور ارائه مشاوره و خدمات انتظامی به پروژه های فیلم سازی که در آنها سکانس های پلیسی وجود دارند، تشکیل شد.
در طی این سال ها موسسه ناجی هنر توانسته بیش از ۱۰۰ اثر تصویری از قبیل فیلم سینمایی، سریال، تله فیلم، مستند، انیمیشن و... تولید نماید.
لارو همان گونه که اسم مشمئزکننده اش مشخص است، اشاره به (لارو موجود نابالغ تعدادی از حشرات است که از تخم بیرون می آیند و بعد از گذراندن زمان معین و در شرایطی ویژه بالغ می شوند) موجودی دارد که از حیات دیگران تغذیه می کند و با به تباهی کشاندن موجودات زنده دیگر، زنده می ماند، بر این اساس این اسم بصورت نمادین در این فیلم به قاچاقچی گردن کلفت مواد مخدری ارجاع می دهد که اتفاقا در خارج از ایران او را لارو می نامند.
در خلاصه داستان فیلم آمده است: پلیس برای دستگیری یکی ازسردستگان باندهای بزرگ موادمخدر و متلاشی کردن آن با مشکلات و موانعی روبرواست. برای ازبین بردن شبکه توزیع و ترانزیت موادمخدر بارها خون انسانهایی بیگناه ریخته می شود تا خانواده ها کمتر لطمه ببینند.
لارو درباره یکی از افسران امنیت اقتصادی با نفوذ در قالب پوششی، موفق به کشف یکی از پرونده های بزرگ فساد اقتصادی می شود.
مظاهری (یا همان لارو) پدر در ظاهر مهربانی (با بازی احسان امانی) است که در راه تجارت خودش حتی از درگیر کردن خانواده اش در این داستان و از میان رفتن آنان در قمار مرگ بار قاچاق موادمخدر ابایی ندارد و در راه تجارت کثیف خود تا جایی پیش رفته که دیگر نمودی از انسانیت با خود ندارد؛ چنانچه، عذاب وجدانی از بابت قتل همسرش توسط مافیای موادمخدر ندارد و دختر خودرا بدون اینکه او اطلاعی از محل درآمدها و پول شویی هایش داشته باشد شریک جرم خود ساخته و یا درصحنه ای که پسرش با گلوله قاچاقیان کشته می شود، تنها به دنبال نجات جان خود و پول هایی است که به همراه دارد.

لارو فیلم ساده ای است که با بازیگران کمتر شناخته شده قصه خودرا روایت می کند و البته ایرادات و نقایص خودرا دارد.
یکی از قسمت های مبتدیانه فیلم که به شدت توی ذوق می خورد صحنه ای است که فرمانده ارشد پلیس به دنبال ردی از قاچاقچیان به بازار و طلافروشی هایی می رود که مقصد احتمالی تغییر پول ها هستند؛ باتوجه به اینکه فیلم در سال ۹۹ و در زمان شیوع ویروس کرونا تولید شده است، می بینیم که مردم معمولی در بازار همه ماسک بصورت دارند، درصورتی که هیچ کدام از شخصیت ها در خلال داستان ماسک ندارند و در جریان فیلم هم کرونا مطرح نیست.
فیلم های بسیاری در این دوران (شیوع ویروس کووید ۱۹) در داخل و خارج از ایران تولیدشده است که تکلیف خودرا با موضوع کرونا مشخص کرده اند؛ بدین سان که فیلم درزمانی پیش از کرونا (و شاید بعدازآن) روایت می شود و دیگر جهان با یک پاندمی مرگبار روبرو نیست.
بر این اساس در هیچ صحنه داخلی و خارجی (وقتی که کرونا مطرح نیست) ماسک بر صورت هیچ آدمی نیست و اگر هست اشاره ای مستندگونه به احوال زمانه دارد؛ اما در این فیلم این مساله نادیده گرفته شده و همانطور که نمایش المان هایی چون موبایل یا لپ تاپ برای فیلمی که ادعای به تصویر کشیدن دهه ۶۰ ایران را دارد، غیرقابل باور و کمیک جلوه می کند، در این فیلم هم وقتی اثری از کرونا در تمام فیلم نیست اما در برخورد حقیقی با فضای جامعه این واقعیت وجود دارد، نوعی نادیده گرفتن مخاطب است که قابل چشم پوشی نیست.
صحنه انتهایی فیلم و کشته شدن مقدم (با بازی رضا اخلاقی راد) توسط تک تیراندازی که به او شلیک می کند، بسیار تصنعی و هندی گونه است و اساساً نه فقط کمکی به همراهی مخاطب نمی کند بلکه همه موفقیت های کج دار و مریز بازی ها و فیلم نامه را بر باد می دهد.
دلیلی ندارد که همیشه در این دست تولیدات برای نشان دادن مظلومیت پلیس و نیروهای انتظامی کسی کشته شود؛ البته که جان باختن و شهادت این افراد در مبارزه با مافیای مواد مخدر موضوعی دور از ذهن و غیرواقعی نیست و کسی نمی تواند منکر بیشمار مصادیق آن در دنیای واقعی گردد اما کشته شدن یک فرد باید به نحوی طراحی شود که بیشترین اثرگذاری را بر مخاطب برای رسیدن به نتیجه ای که فیلم ساز به دنبال آنست، فراهم سازد؛ موضوعی که در مرگ مقدم هیچ توجیهی ندارد و بیشتر نوعی تلاش بیهوده برای اغراق در اثرگذاری پایانی بر مخاطب تلقی می شود.
از دیگر ایرادات این فیلم تناقض هایی است که در ظاهر و عمل بازیگران و کنشگران نقش ها وجود دارد؛ در یکی از صحنه ها که پلیس مبارزه با مواد مخدر به دنبال یک قاچاقچی موارد مخدر است (و البته صحنه تعقیب و گریز ابتدایی فیلم متری شیش و نیم را تداعی می کند) اضافه وزن مامور پلیسی که روی موتور حرکات نمایشی از خود نشان میدهد و در نهایت متهم را بازداشت می کند، به قدری عجیب است که هضم این واقعیت که چنین فردی بتواند چنین عملکردی داشته باشد را سخت می سازد.

به رغم ایرادات و نقاط ضعف یکی از قسمت های موفق فیلم صحنه بازجویی های پلیس با کنشگران عرصه قاچاق موادمخدر است؛ آدم هایی که برخلاف تصاویر کلیشه ای ازاین دست آدم ها نه انسان هایی احمق و نابلد که اتفاقاً آدم هایی باهوش و زرنگ هستند که خلأهای قانونی را خوب می شناسند و پلیس را درراه مقابله دائماً به چالش می کشند و این شاید بهترین تصویر از سختی های کار پلیس مبارزه با موادمخدر باشد که کلنجارهای فرسایشی آنان را با این افراد ضداجتماعی به درستی نشان میدهد.
در نهایت باید اشاره کرد که یکی از دلیلهای موفقیت فیلم ها و تولیدات در سینمای امروز جهان جایگاه و پایگاه پژوهش است؛ در این مفهوم که هر فیلمی که بر موضوعی مشخص دست می گذارد باید تحقیقات کامل و جامعی روی آن موضوع داشته باشد و علاوه بر مشورت با صاحب نظران آن حوزه با فعالان و متصدیان آن حوزه نیز ارتباط بگیرد.
به همین دلیل است که می بینیم امروز سریال های آمریکایی که مخاطبان گسترده ای را در سراسر جهان به خود جذب کرده اند، در تیم نویسندگان خود بسته به موضوع محوری قصه از فیزیکدان، شیمی دان، پزشک، وکیل، جامعه شناس، روانشناس و... استفاده می نمایند.
این موضوع علاوه بر اینکه حفره های اشتباه فیلم نامه را می پوشاند و داستان را باورپذیر می سازد، احترام به شعور مخاطب است. موضوعی که کم کم رگه های آنرا می توان در تولیدات سینمایی ایران دید و بااینکه این جریان باید خیلی پیش ازاین ها رخ می داد اما شروع آن در هر زمان و در هر اثر بارقه هایی از امید را برمی انگیزد.
تولید یک مجموعه پلیسی به سفارش نهادی که چم و خم کارهای نیروی انتظامی را می شناسد اساسا کمک می نماید که تصویری کمتر دستکاری شده از واقعیت به مخاطب ارائه شود. نکته مهم این است که امروز دیگر صرف ارائه تصویر پلیس بعنوان انسان خوب، باهوش و زرنگ و خلافکاران بعنوان انسان های بد، احمق و نادان دیگری جذابیتی ندارد و بهتر است که سازنده فیلم این مساله را در نظر داشته باشد.
موضوعی که البته در لارو رعایت می شود و پلیس نه به آسانی که با طی یک مسیر سخت به سوژه ای که ماه ها دنبالش بوده است، دست می یابد.
در تله فیلم لارو به کارگردانی علیرضا نسایی و تهیه کنندگی مسعود رجبیان بازیگرانی همچون رضا اخلاقی راد، الهام نامی، داریوش اشرفی، پوریا رستمی، امیر پیکاک، داوود ذاکری، باهنرمندی فرید قبادی و با حضور احسان امانی به ایفای نقش پرداخته اند.

1400/06/01
08:43:03
5.0 / 5
263
تگهای خبر: آنلاین , امنیت , پزشك , پژوهش
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
نظر شما در مورد این مطلب
نام:
ایمیل:
نظر:
سوال:
= ۸ بعلاوه ۳
بازار مقاله MarketDoc
marketdoc.ir - حقوق مادی و معنوی سایت بازار مقاله محفوظ است

بازار مقاله

فروش مقالات و کتب علمی